«هم کلام جبرییل»
37 بازدید
تاریخ ارائه : 3/22/2014 9:05:00 PM
موضوع: امامت و مهدویت

«هم كلام جبرييل»

فراق یار، گران بود. رفته بود تا مقدمات هم کلامی جبرییل شکل گیرد.

خدیجه! غمگین مباش. امر خدایمان چنین است... فراق یار، امر کردگار است...

خدیجه! تو مایه مباهات عرشیانی، فرشتگان به تو غبطه می خورند...

خدیجه! چهل روز بی تو بودن، برایم سخت است. امّا! امر خدایمان چنین است. روزها، روزه می گیرم وشبها به عبادتش مشغولم.

خدیجه! محزون نشو... به مرادت می رسی، محمّد را می بینی. پیامبر هم، چشمان باحیای بزرگ بانوی اسلام را می بیند.

پایان روز چهلم، افطار از آسمان رسید. اسرافیل و میکاییل، جبرییل را همراهی نمودند.

موضوع: «خلقت» یک دختر است... نه، یک زن...  نه، یک تاریخ...؛   بلکه خلقتِ، «بهانه خلقت» است.

موضوع تولد کودکی است که: «ای محمد! اگر تو نبودی من زمین وآسمان را خلق نمی کردم واگر علی نبود، تو را خلق نمی کردم واگر«فاطمه» نبود، نه تورا خلق می کردم ونه علی را».

غذا از آسمان رسید. تناول گردید. برگزیده آدمیان، همراه جبرییل، اسرافیل ومیکاییل و...هم نشین گردید، تا با خوردن این غذا نطفه کوثر خلقت، شکل گیرد. تا با «کوثر»، دیگر پیامبر، «هُوَالأبتَر» خطاب نگردد.

بیستم جمادی الثانی از راه رسید. سال پنجم بعثت بود که خدا چشم عالمیان را به دیدن نوزادی مُنَوَّر نمود. ملائک آسمان، فوج، فوج به زمین می آمدند تا هم­ نشین جبرییل را مشاهده نمایند. همه، ذکر صلوات بر محمدوآل محمد به لب داشتند، تا «حوراء انسیّه» در روی زمین را، به تماشا بنشینند.

بوی بهشت، از سروروی نوزاد خدیجه بر مشام می رسید. خدیجه ی مصطفی(ص) که شیرینی 40 شبانه روز، هجرت خورشید را از کنار خود لمس کرده بود. دیگر خدیجه همه چیز دارد:  عالَم  به زیور فاطمه آرسته گشت. جبرییل تنها زن هم سخن خویش را یافت. گویا جبرییل احساس کرد که روزی مأمور می شود از آسمان به خدمت فاطمه برسد.

«صدیقه»، «مبارکه»، «زکیّه»، «مرضیه»، «محدثه» و«زهرا» نام های هستند که جبرییل را به وجد می آوردند.

اهل زمین اورا با کنیه های «امُ الحسن»، «اُمُ الحسین»، «امُ المُحسن»، «امُ الأئمّه»، «امُ أبیها» و«امُ المومنین» صدا می زدند.

اهل آسمان به آن بانو، «نوریّه»، «سماویه» و«حانیه» خطاب می کردند. حانیه به معنای زنی که نسبت به شوهر وفرزندانش مهربان و دلسوزاست.

ختم کلام که «فاطمه»، تنها مهربان نسبت به شوهر وفرزندان نیست؛ بلکه عالَم وآدم مدیون الطاف فاطمه است. در یک کلام بقول استاد: «فاطمه، فاطمه است».                                 علی تقوی دهکلانی                   

منابع:

1-    مناقب ابن شهرآشوب. چاپ : مؤسسه انتشارات علامه - قم‏ سال انتشار : 1379 هجرى‏

2-    عمده الطالب. چاپ : مؤسسه انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم‏،سال انتشار، 1407 هجرى‏

3-    بصائرالدرجات. این كتاب، نوشته ابو جعفر، محمد بن حسن بن فروخ صفار (درگذشت، 290 هجرى) است. مؤلف اين كتاب از اصحاب امام حسن عسكرى عليه‏السلام بوده و يكى از شخصيت‏هاى بزرگ شيعه و از راويان بزرگ حديث به شمار مى‏آيد.  انتشارات كتابخانه آيت الله مرعشى نجفى. چاپ، دوم. ‏سال انتشار، 1404 هجرى.‏