درسنامه میثاق طلبگی
36 بازدید
تاریخ ارائه : 12/29/2014 12:59:00 PM
موضوع: علوم تربیتی

به حوزه آمدیم تا در کنار «تبیان»،  انسان گردیم.  در اجرای «سنّت»، «سُنّى» باشیم. همراه «مشی»‌ اهلبیت علیهم السلام،‌ شیعه واقعی و«عُمرگرانمایه» خویش را هدر ندهیم.

«صرف» یاد گرفتیم تا خود را در مقابل «مُحَرّمات» الهی،‌ «غیرمُنصرف» سازیم وبر «نحو» «دین مُحمّدی» قدم برداریم. خود را از گناهان «تجزیه»‌ کنیم تا در میان لقمه‌های شبهه‌ناک، ‌«ترکیب» نگردیم؛‌ بلکه همان طلبه «ساده» دارای ذی‌طلبگی باشیم و رفته رفته به انسان «مرکّبِ» دو رو،‌ تبدیل نشویم. «ضمیر» خود را روشن سازیم ودر جمع خوبان «معرفه» باشیم. چون علوم «معارف» خواندیم، «نکره» ‌وجودمان،‌ «نفس امّاره» ‌ما باشد که از او دوری بجوییم. «مرجع ضمیر»‌ ما، «امام زمان» ماست،‌ یعنی آنجا که می‌فرماید: «فِی حَلَالِهَا حِسَابٌ وَ فِی حَرَامِهَا عِقَابٌ»، ‌دنبال «سند» نگردیم؛ بلکه «دلالت» را تطبیق دهیم. «منطق» را برای نگه‌داشتن خود از مسیر «انسانیّت» «متن» خوانی نماییم واز «حاشیه» و «جُزوه‌خوانی» وسخنرانی برای دیگران پرهیز نماییم. «حاشیه‌» «وَلاتَقْرَبُوا» بر کتاب «مُحَرّمات» بزنیم. هیچ «قواعدی»‌ از دستورات دین را، در زندگی خود بر زمین نزنیم.  

در «اصول» انسانیّت، از «مکاسب مُحرّمه» اجتناب ورزیم. «حروف علّه» را در «افعال» زندگی‌مان ناپیدا سازیم تا «اسم»‌مان در دفتر اهل‌بیت‌ علیهم‌السلام که «اسماءُالحُسنی» هستند، قرار گیرد و«مُتَّصِف»‌ به «صفات» آن پاکان گردیم.  زندگی خود را، «عطف» به زندگی آخرت نماییم  و مواظب «نامه اعمال» خود باشیم که برگرداندن «ضمیر» در «رسائل» وسیله‌ای است برای رسیدن به «نامه‌های» «وَ کُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِی عُنُقِهِ». یقیناً در زندگی طلبگی‌مان،  باید «توَقُّفی» باشیم و باید «اصالةُ‌الاحتیاط»، در لحظه لحظه زندگی‌ ما، ساری وجاری باشد. دل از «ریا» برکنیم وناخالصی درون را با «نورِ» عملِ صالح، پاک نماییم. به «حُجِّیَّت ظاهر» ‌بسنده نکنیم و«آه هیچکس»‌را به زندگی نیاوریم. چون بنابر این است که از «رذائل» جزء «مجرِّدات» باشیم، اصالت را، به «وجود» «انسانیّتِ» خود دهیم، نه به «ماهیّتِ»‌ مسائل زودگذر دنیایی.  «رساله‌مان» را در حد «کفایة» بنویسیم ودر «نهایة» هدفمان، «اجتهاد» را «تقلید»‌ کنیم؛ چون به یقین یاد گرفتیم، مجتهدین شیعه ومراجع عظام تقلید، مخالف هوا وهوس‌اند ولحظه‌ای از یاد خدا وفکر امام عصر(عج) غافل نمی‌شوند وچون «زمان و مکان» دوعُنصر تعیین‏ کننده در «اجتهادند»،  باید در «انتخاب مسیر» با بصیرت حرکت کنیم ودر مواجه با خطرها و گذرها و کمینگاه‌ها «رجال» دین را بشناسیم ودر مسیر «امام ورهبری» قدم برداریم.  پس برای رسیدن به رکاب مهدی زهرا، باید «نفس» کُشی کرد تا به «انسانیّت» رسید. ختم کلام اینکه: طلبگی، یعنی پیمودن قدم به قدمِ راه میوه دل زهرا سلام الله علیها،‌ مهدی اُمّت، امام عصر، روحی له الفداء.                                                                                                                                                                                           «علی تقوی دهکلانی»